Hold stien ren

Hold stien ren

Skamløshet ...
er helt på jordet å være.

• Skyld
• Synd

Du skal få en dag i morgen ... Vår blir til sommer ... Dagen tar natten i eie ...

Håp Kjærlighet Tro

• En var, er - og blir.
• En utvikler seg, og steg tar et annet. Et steg tar det andre.

• Det å gi fa'en bringer ulykke.
• Evnen til å skape beror på begavelse og selvfølelse. "Hva, eller hvem, er jeg."
• Vær takknemlig!

En er hva en gjør. Søppel gir søppel. Det gjelder til enhver tid å være kvitt.

Det simple, og det billige, vil hefte ved en om en ikke tar det bort. Ren i tanke, ren i hjerte, ren i sinn - så å være krever litt renhold.

Tingen er, at Gud ikke vil stå ved det elendige. Gud anerkjenner ingen fa'en.

En lærer så lenge en lever ...

.·: † :·.

1 2 3

.·: † :·.

For barn

.·: † :·.

Aukrust: Norske terningar

[
Dikt av
Olav Aukrust
1883 – 1929
]

Lat oss leike med norske terningar –
Noregs gullterningar er til!
Lat det merkast i ord og gjerningar
kva me nyvekte kann og vil!
Spelet lykta då midt i leiken,
døyvd er krafti og burte kveiken, –
Kivlemøyane stend forsteina,
luren rivna og ljodet brast;
livsenstreet vårt, lengselsgreina,
stend som klaka i telen fast.

Me hev ikkje råd til at halvte-karar
skal sitja sessa ved Norigs ror.
Det samer seg ille ein allheimsfarar
å ro i mak denne lunkne fjord.
Til havs, til havs vil me skipet skuve,
og ikkje lenger forgjorde gruve:
kva hjelper strålande mål og minne,
kva hjelper silkesegl høgt i rå,
so sant me kann ikkje leidi finne,
so sant me kann ikkje børen få!

Vår inste, djupaste, kjøvde kjerne
er enn av troll, ikkje byting-bytt.
Og Norigs heilage morgonstjerne
er sedd av berrsøgne menn på nytt.
So, fri vår kjerne frå kjellarlivet –
vårt frø til bløming du fram no drive,
du ljos i kjømdi som djupt oss vitrar
som atterdag gjenom klovna sky –
um sol og sjøgang og segl som glitrar
i morgongufsen av tidi ny.

Som gylte draken på havet halden
av vonde makter i fordoms tid,
for børen losna, ved volve valden,
med sigerruner i røyningsrid, –
so ein dag att innunder lide
skal børen blåse og skipet skride, –
ja, so skal eingong vår fagran draken
imot vårt lysande morgonland
umsider førast av flokken vaken
som hev gullterningan’ i si hand.

.·: † :·.